سنگ نوردی

سنگ نوردی اولین کسانی بودند که مشخصا به سنگنوردی پرداختند. سنگنوردی در آمریکا از 1920 به بعد آغاز شد. در آن سالها برای بسیاری افراد، سنگنوردی در مقایسه با ابهت و شکوه غیر قابل انکار ایستادن بر قله های بلند، بسیار کم اهمیت بود.بسیاری از کوهنوردان تنها برای ارتقای مهارت هایشان در کوهنوردی به این کار می پرداختند. تنها پس از دهه 50 بود که سنگنوردی توانست در آمریکا به عنوان یک ورزش جایگاه خود را پیدا کند.

سنگ نوردی یکی از ورزشهای کوهستانی است که در فضای باز و کوهستان، دیواره های سنگی کوه ها، محیط های سرپوشیده و باز باشگاهی صورت می پذیرد. سنگ نوردی ورزش یا تفریحی است که فرد با استفاده از طناب و ابزار مخصوص به بالا رفتن از صخره های طبیعی یا دیواره های سالنی می پردازد. این ورزش پر هیجان از رشته های دیواره نوردی، سنگ نوردی اسپرت، بولدرینگ، … …. … … و … تشکیل شده است.

رشته‌های سنگ نوردی

  • دیواره نوردی(Big Wall climbing)
  • سنگ ‌نوردی اسپورت (Sport climbing)
  • بولدرینگ(Bouldering)
  • سنگ نوردی سالنی (Indoor climbing)
  • سرطناب(Lead)

  • سرعت(Speed)

  • بولدرینگ(Bouldering)

دیواره نوردی(Big Wall climbing)

صعود چند مرحله‌ای با ابزار گذاری به بالای دیواره‌های مرتفع (چندین طول طناب)، که معمولا به زمانی بیش از یک روز نیاز دارد. دیواره نوردی خود دارای انواع متفاوتی از قبیل صعود مصنوعی و صعود کلاسیک است. این سبک ها از لحاظ نوع حمایت های میانی و میزان اتکای صعود کننده به ابزار ها یا توان بدنی خود از هم متمایزند. پارک ملی یوسیمیتی یکی از مشهورترین مکانهای دیواره نوردی دنیا می باشد.

سنگ‌نوردی اسپورت (Sport climbing)

صعودهای کوتاه (میانگین ۲۵ متر) با حمایت طناب از زمین، که صعودکننده تنها به توان بدنی خود متکی می‌باشد.

بولدرینگ(Bouldering)

صعود مسیر های بسیار کوتاه (تا ۱۵ حرکت) ولی بسیار تکنیکی و مهارتی. در بولدرینگ حمایت با طناب انجام نمی شود و در عوض از تشکهای مخصوص استفاده می شود.

سنگ نوردی سالنی(Indoor climbing)

سنگ نوردی سالنی که نام رسمی آن در ایران صعود های ورزشی است در ابتدا تلاشی برای شبیه سازی سنگ نوردی اسپورت در طبیعت بود که به تدریج به رشته ورزشی مستقلی تبدیل شد. دیواره های سنگ نوردی سالنی از جنس فایبر گلاس یا چوب هستند و گیره های مصنوعی به وسیله ی پیچ و مهره روی این دیواره ها نصب می شوند. این رشته در حال حاضر تحت نظر فدراسیون جهانی صعود های ورزشی به نامIFSC  فعالیت می کند. سه رشته ی اصلی صعود های ورزشی عبارت اند از:

سرطناب(Lead)

سرطناب یا “سختی مسیر” عمده ترین رشته ی سنگ نوردی سالنی است. در این رشته فرد مسیری روی دیواره بلند را صعود می کند و در حین صعود، طناب متصل به هارنس (صندلی صعود) را یک به یک در حمایت های میانی (اسلینگ) می اندازد. امتیاز فرد با تعداد گیره هایی که گرفته است مشخص می شود.

سرعت(Speed)

در رشته ی سرعت، فرد مسیر سرعت استاندارد تعیین شده توسط فدراسیون جهانی روی دیواره ی ۱۵ متری را با حمایت از بالا به سرعت صعود می کند. رکورد جهانی در قسمت مردان در حال حاضر ۶.۲۶ ثانیه است.

بولدرینگ(Bouldering)

همانند بولدرینگ طبیعی، فرد مسیر های کوتاه و مهارتی را روی دیواره صعود می کند. حمایت با طناب انجام نمی شود و صعود کننده روی تشک می افتد. در رقابت های بولدرینگ، بر خلاف سرطناب، فرد می تواند بیشتر از یک تلاش روی مسیر داشته باشد. امتیاز فرد با تعداد مسیر های کامل شده و تعداد تلاش های لازم مشخص می شود.

 

درجه سختی مسیر

درجه سختی مسیر های اسپورت طبیعی و مسیر های بلند سالنی باعدد ۵ (از ۱ تا ۴ مربوط به کوه نوردی است) و در قسمت بعدی آن عددی بین ۹ تا ۱۵ مشخص می شود. در آخر حروف a, b, c, d برای تقسیم بندی هرعدد به کارمی رود. برای مثال: ۵.۱۰c. .

مسیرهای ۵.۹ برای آموزش به مبتدیان به کار می روند. مسیرهای 5،10 و ۵.۱۱ کمی پیشرفته ترند و برای مسابقات سطح پایین استفاده می شوند. ۵.۱۲ و ۵.۱۳ مخصوص مسابقات سطح بالاترند و ۵.۱۴ و ۵.۱۵ سخت ترین مسیر های صعود شده هستند.

سنگ نوردی سالنی در ایران

رشته صعود های ورزشی در ایران تحت نظر فدراسیون کوه نوردی و صعود های ورزشی فعالیت می کند. در مرداد ماه سال 1390 برای اولین بار تیم ملی بزرگسالان متشکل از هفت مرد و سه زن به رقابت های جهانی در آرکو، ایتالیا اعزام شد. در این مسابقات حمید رضا توزنده جانی رتبه ی دوازدهم سرعت و داوود رکابی رتبه ی بیست و یکم سرطناب را به دست آوردند.

 

دسته بندی شده در : سنگ نوردی